Bir ülkenin gerçek zenginliği yer altındaki madenleri değil, yetiştirdiği insanıdır. Çünkü maden tükenebilir, petrol bitebilir; fakat iyi yetişmiş insan hem kendisini hem de ülkesini yeniden ayağa kaldırabilir. İşte bu yüzden eğitimin amacı yalnızca diploma vermek değil, geleceği inşa edecek insanı yetiştirmektir.
Bugün toplumun en dikkat çekici çelişkilerinden biri şudur: Bir yanda "İş bulamıyorum." diyen binlerce insan, diğer yanda ise "Çalıştıracak nitelikli eleman bulamıyorum." diyen işverenler... Aynı ülkede bu iki cümlenin birlikte söylenmesi, üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken bir gerçektir. Demek ki sorun sadece ekonomide değil, insan yetiştirme düzenindedir. Eğitim, toplumun ihtiyaçlarıyla üretim hayatı arasında güçlü bir köprü kuramadığında bu tablo kaçınılmaz hâle gelir.
Oysa eğitimin asıl görevi, ezber yapan değil düşünen; bekleyen değil üreten; tüketen değil değer oluşturan insanlar yetiştirmektir. Bir çocuğun zihnine yalnızca bilgiler değil, aynı zamanda dürüstlük, vicdan, sorumluluk ve adalet duygusu da işlenmelidir. Çünkü bilgi karakterle birleşmediğinde toplumun sorunlarını çözmek yerine yeni sorunlar üretebilir.
Adalet bunun en önemli örneğidir. Çocuk, okul sıralarında adaletin ne olduğunu yaşayarak öğrenmelidir. Öğretmen sınıfta herkese eşit davrandığında, emeği ödüllendirdiğinde ve haksızlığa izin vermediğinde, öğrencinin vicdanında silinmeyecek izler bırakır. Böyle yetişen insanlar, ileride haksızlık karşısında sessiz kalmaz; hakkını aradığı kadar başkasının hakkını da korur. Çünkü bilir ki adaletin olmadığı yerde ne güven olur ne huzur ne de kalkınma.
Toplumların yükselişi tesadüf değildir. Çalışmayı, üretmeyi ve alın terini yücelten milletler gelişir. Çalışmadan kazanmayı normal gören toplumlar ise zamanla üretimden uzaklaşır. Eğitim, gençlere kısa yoldan zengin olmanın hayalini değil, emeğin ve bilginin insanı yücelttiğini öğretmelidir. Bir ülkenin fabrikalarını makineler çalıştırabilir; ancak o makineleri tasarlayan da geliştiren de iyi eğitim almış insanlardır.
Artık bilgi çağını da geride bırakıp teknoloji çağını yaşıyoruz. Dünyaya yön veren ülkeler, doğal kaynakları sayesinde değil; bilim üreten, araştıran ve icat yapan insanları sayesinde güçlüdür. Üniversiteleri araştırma merkezine dönüşmüş, okulları sorgulamayı öğreten toplumlar geleceği şekillendiriyor. Türkiye de bilim ve teknolojiyi yalnızca kullanan değil, üreten ülkeler arasında yer almak istiyorsa eğitim sistemini bu hedef doğrultusunda geliştirmek zorundadır.
Eğitim aynı zamanda ülkenin iş gücü planlamasını da doğru yapmalıdır. Hangi alanda ne kadar insana ihtiyaç varsa gençler buna göre yönlendirilmeli, mesleki eğitim güçlendirilmeli ve her bireyin yeteneği keşfedilmelidir. Böylece hem gençler yıllarca iş aramak zorunda kalmaz hem de üretici "Çalışacak insan bulamıyorum." demek zorunda kalmaz. Eğitim ile ekonomi aynı hedefe yürüdüğünde toplum da güç kazanır.
Elbette bu sorumluluk yalnızca okulların değildir. Aile, öğretmen, devlet, üniversiteler, medya ve toplumun bütün kurumları aynı anlayış etrafında buluşmalıdır. Çocuk evde saygıyı, okulda bilgiyi, toplumda sorumluluğu öğrenmelidir. Bu üçü birleştiğinde güçlü karakterler ortaya çıkar.
Bugün ülkemizin en büyük ihtiyacı, sadece daha fazla okul yapmak değil; daha nitelikli eğitim vermektir. Çünkü kaliteli eğitim; güçlü ekonomi, sağlam demokrasi, gelişmiş bilim, üretken sanayi ve huzurlu toplum demektir. Eğitimde atılan doğru her adım, aslında ülkenin geleceğine atılmış sağlam bir temeldir.
Unutmamak gerekir ki bir milletin kaderi sınıflarda yazılır. Sıralarda oturan çocuklar, yarının öğretmeni, mühendisi, çiftçisi, hâkimi, doktoru, sanatçısı ve yöneticisi olacaktır. Onlara yalnızca bilgi değil; adalet, vicdan, üretim sevgisi ve vatan sorumluluğu kazandırabilirsek, Türkiye'nin geleceği çok daha aydınlık olacaktır. Çünkü güçlü toplumların arkasında güçlü ordular değil, güçlü eğitim sistemleri vardır.