Kardeşimiz Azerbaycan da Karabağ Zaferi’nin 6. Yılı kutlanıyor. Askeri törenlerin, coşkulu gösterilerin yapıldığı Karabağ zaferi, Hocalı katliamındaki acıyı unutturamıyor.

Zafer şarkıları Azerbaycan’ın her köşesinde bayrak gibi dalgalanırken, katillerin vahşeti yüreklerde kor ateşi gibi duruyor.

Soğuğun kirpikleri dondurduğu Şubat gecesinde Ermenistan'a bağlı silahlı kuvvetlerinin birlikleri, Sovyet Rus ordusuna bağlı 366. Motorize Alayı'nın desteğiyle Dağlık Karabağ bölgesindeki Hocalı kasabasına girerek 600 den fazla yaşlı, kadın, genç ve çocukları vahşice katlederek soykırım yaptılar.

Dünyanın seyrettiği bu katliam sonucu Karabağ Ermenilerin eline geçmiş, özgürlüğüne kavuşmak için Türk askerini beklemeye başlamıştı.

Esaret altında aradan çok uzun yıllar geçmiş ama vakitte tamam olmuştu.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kardeşlerine tam destek vermesiyle Karabağ işgalden kurtarılmış, Müslüman Türk’ün özgürlük meşalesi yakılmıştı.

Yerli ve milli silahlarımız özgürlüğün belirleyicisi olmuştu.

Yerli ve milli üretimler göğsümüzü kabartırken, yıllar önce yerli uçak sanayimizin yok edildiği, silah ve mühimmat fabrikamızın yerle yeksan edildiği, gümüş motor ve devrim otomobilimizin ‘Üretilemez’ damgası yediği günler aynı Hocalı katliamı gibi içimizi yakıyor.

Çünkü o dönemlerde ülkemizde, 1992 yılında da Hocalı da bütün umutlar yakılmıştı.

Şimdi o karanlık ve soğuk günlerin ardından yeni bir süreç başladı.

Yerli ve milli savaş uçaklarımız daha modern ve donanımlı üretiliyor.

Hocalı kurtuldu.

Devrim otomobilimizde TOGG olarak yollarda görülüyor.

TOGG CEO'su Mehmet Gürcan Karakaş anlatıyor.

" Bu kardeşiniz Meslek lisesi motorlu araçlar bölümü mezunu. Branş olarak Otomobil elektromekaniği üzerine bir lise tahsilimiz oldu. Fransız Renault firmasının Laboratuvarında uygulamalı atölye eğitimi gördük.

O zamanlar Lise 3.sınıf talebesi iken, okul öğrenci başkanı olarak İstanbul'da "Meslek Liselerinin Sorunları" çalıştayına davet edildim.

Sanıyorum ki tek öğrenci bendim.

Katılanların tamamı okul müdürleri, akademisyen ve idarecilerden oluşuyordu. Organizatörler kapanış merasiminde kürsüde ufak bir konuşma yapmamı rica ettiler.

Ve büyük salona doğru ilerledik.

O konuşma öncesi Devrim Arabaları Projesini anlatan bir filmi gözyaşları içerisinde izlemiştim.

Türk mühendislerinin heyecan ve azmiyle üretmeyi başardığı, ancak dış kuvvetlerin içimizdeki hain şebekeleri tarafından sabote edilerek rafa kaldırılan devrim araçlarının içimizde açtığı yara çok tazeydi.

Ve kürsüde şunu söylemiştim.

Bir Fransız firmasında Baş Mühendis olmak mı, yerli bir otomobil firmasında çaycı yada paspasçı olarak çalışmak mı? diye iki seçeneğim olsaydı, ben yerli otomobil firmasının gerekirse çaycısı olur, o mühendislerin alın teri akıttığı o fabrikanın paspasçısı olmayı tercih ederdim" dedim.

Salonda bir süre sessizlik ve sonrasında büyük bir alkış tufanıyla konuşmamı yerli üretim üzerine vurgularla tamamlamıştım.”

Gürcan Karakaş dahil bu ülkenin evlatları sömürü çarklarını kıran yerli ve milli üretimlerin her civatasına, her somununa yılların verdiği hasretle öyle seviniyorlar ki; sadece sevinmiyorlar.

Gurur duyuyorlar.