Zeki Dayı Hatırda Kalanlar kitabımızın ilk baskısının ardından, Konya Büyükşehir Belediyesinin İz Bırakanlar serisinin 24. kitabı olarak ikinci baskısının yapılması, bizi yeni bir kitap için cesaretlendirdi. Yazılmayı bekleyen anı ve hikâyeleri yeniden gündemimize alarak bugüne kadar 23 hikâyeyi daha okuyucularımızla buluşturduk. Elbette okumayı seven dostlarımızın teşvikleri ve ilgileri de bu yolculukta bizim için önemli bir motivasyon kaynağı oldu.

Bu yazımız yine bir Avni ağabey anısı olacak. Daha doğrusu, yaşanmış bir olay… Bizim doğrudan yaşadığımız değil; ancak kendisinden ve o anlara tanıklık edenlerden tekrar tekrar dinlediğimiz, zamanla bizim de sanki içinde bulunmuşuz gibi benimsediğimiz bir olaylar zinciri…

12 Eylül 1980 ihtilalinin ardından, 6 Kasım 1983 tarihinde yapılan seçimlerde Anavatan Partisi (ANAP), Kenan Evren liderliğindeki askerî yönetimin beklentilerini boşa çıkararak ezici bir çoğunlukla iktidara gelmişti. Türkiye genelinde olduğu gibi Konya'da da sekiz milletvekilliği kazanmıştı.

Hava Kuvvetleri Komutanlığından tuğgeneral rütbesiyle emekli olan Akörenli Abdullah Tenekeci Paşa da Konya milletvekili seçilerek Meclise girmişti. Askerî yönetimin karşı çıkmasına rağmen milletin tercihiyle iktidara gelen ANAP'ın önemli isimlerinden biri olan emekli general Tenekeci Paşa, Turgut Özal tarafından kabineye alınarak Devlet Bakanı yapılmıştı.

1984 yılında gerçekleştirilen yerel seçimlerde de ANAP, Türkiye genelinde birinci parti olmuş; Konya'da ise Ticaret Lisesinin efsane müdürü Ahmet Öksüz belediye başkanlığına seçilmişti.

Konya'ya hizmetleri unutulmayan merhum Yılmaz Kulluk tarafından belediyeye kazandırılan bizim Avni ağabey de bu dönemde önemli görevlerden birini üstlenmiş, protokol müdürlüğüne getirilmişti. Belediye işlerini takip etmek üzere sık sık Ankara'ya gidip gelen Avni ağabey, her seferinde olmasa bile fırsat buldukça Başbakanlığa uğruyor, Tenekeci Paşa'yı ziyaret ederek samimiyetini ilerletiyordu. Bu ziyaretler sayesinde yalnızca Paşa ile değil, kapıdaki nöbetçi polisten özel kalem müdürüne kadar Başbakanlık personeliyle de tanışıklığını geliştirmişti.

Bir gün yine belediyeden üst düzey bir yöneticiyle birlikte Başbakanlığa gelmişlerdi. Daha arabadan iner inmez oradaki görevliye seslenerek,

“Oğlum, Tenekeci Paşa'ya geldik. Bizim arabayı otoparka alın hemen!” diye talimat vermiş, kendinden emin tavrıyla rüzgârını estirmeye başlamıştı.

Asıl hikâye ise bundan sonra yaşanmıştı. Sürekli gelip gitmesi ve Tenekeci Paşa'nın makamından dolayı artık Başbakanlıkta iyice tanınan Avni ağabey, kapıdaki polislere de her zamanki rahatlığıyla,

“Merhaba çocuklar, nasılsınız?” diyerek içeri süzülmüştü.

Ne var ki onu takip eden, üstelik kendisinden makam ve mevki bakımından çok daha üst düzeyde olan belediye yöneticisi aynı rahatlıkla içeri girememişti. Polisler kendisini durdurmuş, kimlik kontrolü yaparak kime geldiğini öğrenmeye çalışmışlardı.

Durumu fark eden Avni ağabey hemen geri dönmüş ve polislere,

“Bırakın arkadaşlar, beyefendi benimle beraber!” diyerek araya girmiş, bir anlamda durumu kurtarmıştı.

Yanındaki yönetici ise şaşkınlığını gizleyememişti:

“Avni, bu ne demek oluyor? Sen nasıl giriyorsun da biz kapıda kalıyoruz?”

Avni ağabey meseleyi birkaç sözle geçiştirmişti. Fakat Konya'ya döndüğünde bu ilginç olayı anlatmadan da duramamıştı. Üstelik her zamanki usulüyle, arkadaşlarına önce,

“Aman, bunu kimseye söylemeyin!” tembihinde bulunmuştu.

Tabii ki böyle bir tembihin sonucu belliydi. Hikâye belediye koridorlarında kulaktan kulağa yayılmış, zamanla sınırları aşarak Konya'nın küçük şehir efsanelerinden biri hâline gelmişti.

Aradan yıllar geçmişti…

Merhum Fikret Ünlü'nün Spordan Sorumlu Devlet Bakanı olduğu dönemde, o sırada DSP Konya Milletvekili ve Genel Başkan Yardımcısı olan merhum Turan Bilge ile Allah sağlık versin Necati Yeğenoğlu'nun Konya Gençlik ve Spor İl Müdürlüğüne atanması konusunda Bakan'la görüşmek üzere Başbakanlığa gidilmişti. Heyette Avni ağabey de vardı.

Seneler sonra, makamlar değişmiş, insanlar değişmişti ama Avni ağabeyin alışkanlıkları pek değişmemişti. Başbakanlık kapısına gelindiğinde yine o tanıdık özgüvenle, eski günlerden kalma alışkanlığıyla,

“Merhaba çocuklar!” diyerek içeri girmeye yeltenmişti.

Ancak bu kez yanında, yıllar önce belediyede Park ve Bahçeler Müdürü olan, o meşhur VIP geçiş hikâyesinin de aslını gayet iyi bilen Turan Bilge vardı.

Turan Bilge, Avni ağabeyin bu girişimini görür görmez seslendi:

“Avni, aynı ayarı bize çekme, biçimine başlarım!”

O anda herkes gülmüştü belki. Ama o gülüşün altında, yılların biriktirdiği bir hatıra yeniden canlanmıştı. Avni ağabeyin selamı, bu kez kendi tanığı tarafından karşılıksız bırakılmamıştı.

Bazı insanlar kapılardan geçer, bazıları ise kapılara anlam bırakır. Avni ağabey, ikinci gruptandı. Girdiği her yerde bir sıcaklık, bir samimiyet, bir “ben buradayım” imzası bırakırdı. Bugün onu hatırladığımızda aklımıza makamlar, unvanlar değil; o sade, o özgüvenli, biraz da yaramaz çocuk edasıyla söylediği o selam geliyor:

“Merhaba çocuklar…”

Ve o selam, hâlâ bir kapının eşiğinde duruyor gibi.

Avni ağabey işte böyle bir insandı. Allah rahmet eylesin.