Türkiye, 10 Kasım’ı kutlayanlar ile 10 Kasım’ı ananların ülkesi. Hem de ikisi arasındaki farkı anlamadan “olmasaydın olmazdık” ile “olmasaydın da olurduk” sözlerini tartışanların ülkesi. Osmanlı İngiliz himayesinde mi yoksa Amerikan himayesinde mi rahat eder diye tartışanlar ile “ya istiklal ya ölüm” diyerek cepheye koşanlar arasındaki farkı anlayamayanların ülkesi. Anlamaya çalışanların kafasını karıştırmak için kılık değiştirenlerin maske arkasından konuşanların ülkesi. İşin aslını aramak, hakikati bulmaya çalışmak yerine görüntüye ve lafa aldananların ülkesi Türkiye.

Son iki yüzyılında büyük toprak kayıpları yaşayan ve özellikle son döneminde, Atatürk henüz doğmamışken 1875 yılında aldığı borçları ödeyemez hale düşen, 1881 yılında Muharrem Kararnamesi ile bazı vergi ve gelir kaynaklarını alacaklı devletleri temsil eden Düyûn-ı Umûmiye İdaresine bırakan, Birinci Dünya Savaşı sonunda payitahtı ve hilafetin merkezi İstanbul’u işgalden koruyamayan Osmanlı’yı, sanki Türkiye Cumhuriyeti veya Atatürk yıkmış gibi anlatanlara aldananların ülkesi Türkiye…

Ezber ile düşünce arasındaki farkı öğrenmediği için cehaletten mi yoksa ihanetten mi kaynaklandığını anlayamadığı “İngilizler İstanbul’u niçin tek kurşun atmadan terk ettiler?” gibi sorularla “öküz altında buzağı arayanların” tuzağına düşenlerin, öyle diyon da “İngilizler İstanbul’u işgal ederken kaç kurşun atmış ki?” gibi soruları soramadan, kananların ülkesi Türkiye…

Yetmez gibi Atatürkçü kılığında iş çevirenlerin, Türk düşmanlarına çalışma alanı açtığı ülke Türkiye. Bu da yetmez gibi Müslüman kılığında, din adamı kisvesinde veya Osmanlıcı maskesi altında Türkiye Cumhuriyeti’ne düşmanlık edenlerin yaşadığı ülke Türkiye.

Atatürk’ün ve silah arkadaşlarının, son Türk imparatorluğu olan Osmanlının yıkılışından aldıkları dersler üzerine yaptıkları yenilikleri ve gösterdikleri hedefleri çocuklara anlatmayan Kemalist maskelilerin ülkesi Türkiye…

Bu kadar da olur mu deme? Daha neler var bu işin içinde…

2019 yılı Ekim ayıydı, telefonuma bir haber geldi: Yeni Akit gazetesi, Gerçek Hayat dergisinin Mustafa Kemal’in ölümündeki şüpheleri ele aldığını; İnönü, Kasım Gülek ve Şükrü Kaya’ya ait olduğu belirtilen yazışmalara ulaştığını bildiriyordu. Gazetenin aktardığına göre masonlar, Mustafa Kemal Atatürk’ü zehirleyerek öldürmüş ve 10 Kasım 1938 gününü de “Büyük Kurtuluş” olarak kutlamışlar…

Şimdi tekrar düşünmeye değmez mi bazı konuları? Cevaplamak gerekmiyor mu aklınıza gelen soruları?

Atatürk’ü Masonlar öldürmüş ve birileri çıkıp Atatürk masondu diye dedikodu yaymış iyi mi! Daha önemlisi masonların bu dedikodusu Müslümanlar arasında nasıl yayılmış? Kimler yaymış? Yoksa Müslüman kılığında gezen ve konuşan masonlar mı varmış? Atatürk masondu yalanına aldanarak onun başarılarına ve kazanımlarına kara çalanlar kimmiş? Yoksa birileri yalanı, iftirayı, aldanmış rolünde mi yaymış, Müslüman gibi rol mü yapmış? Böyle yalan ve iftiralara kimler aldanmış?

Peygamber efendimiz (sav) diyor ya “her duyduğunu söylemesi kişiye yalan olarak yeter!” diye, bu uyarı “…aldığın bir duyumu sorgulamadan, doğrulamadan başkasına anlatmama sorumluluğu yüklemiyor mu size?” Peki, yalan giren vicdanın durumu ne? Müslümanlar bunu niçin sorgulamıyor? Müslümanım diyen bir kişi nasıl oluyor da basireti, feraseti bir kenara bırakıp dedikoduya, yalana, iftiraya aracı oluyor?

Hadi masonları anladık, onlar meşrebine göre davranmış bir yalan yaymış, ya bu yalanlara kanarak, Allah’ın “akıl dini” olan İslam’ın anlaşılmasını sağlamaya çalışan ve nakil ile yayılan hurafeye karşı mücadele eden Atatürk’ü hurafeye değil de sanki dine karşıymış gibi gösterenler kimin adamıymış? Müslümanlar hiç mi sormamış?

Bu yalanların etkisi ile Atatürk’ün ve Cumhuriyet döneminin başarılarını, kazanımlarını karalayanları, küçümseyenleri ve yıkılması için çalışanları takip edenler hiç mi sormamış: Başarıları pire gibi gösterirken, yanlışları deve gibi anlatanlar kimmiş? Bunlara aldananların hizmeti(!) kime olmuş?

2012 yılında İngiliz Ordu Müzesi bir anket yaptı ve sonuçları analiz eden jüri “Atatürk’ü tarihteki en büyük İngiliz düşmanı” ilan etti” diyen bir haber çıkmıştı… İngiliz’in ve işbirlikçilerinin Atatürk’e düşman olması anlaşılır da Türk olan biri, Müslüman olan biri Atatürk’e niçin düşman olur?

İşte burada “resmi tarih yalan söylüyor” diye diye, “yalan söyleyen tarih utansın” diye diye kafaları karıştıran ve karışan kafalara “düşman yalanlarını tarih diye anlatanlar” devre giriyor… Bir de Kur’an- Kerim’i anlayamazsınız okumayın, bizi dinleyin diye diye hurafeyi, bidatı, israiliyat bulaşmış rivayetleri din diye anlatanlar var. El birliği ile zihinleri de vicdanları kirletiyorlar. Öyle ki bunlar “doğru bilgiler ile bile milletimizi yanlış yollara” saptırabiliyorlar.

Birileri Müslüman olduğunu göstermek için sarığını, sakalını, takkesini, türbanını, cübbesini, lafını, Kur’an okurken veya camiden, Kâbe’den resimlerini gösterirken, dürüstlüğünü, emin kişiliğini, güzel ahlakını niçin göstermiyor?... “Hırsız, yalancı, tefeci, sahtekâr, zalim bizdense; ben bizden değilim!” diyebilecek kalitede ahlaka, karaktere ve bilince sahip Müslümanlar bu yüzden mi çoğalmıyor? Çoğalıyor da sesleri mi duyulmuyor?

Dedelerimiz, vatanımızı işgalden kurtarmışken, işgal edilen zihinleri ve vicdanları nasıl kurtaracağız? Nedir kurtuluş? Akılcı düşün, işin aslını ara, doğrulamadan konuşma, peygamberimizin uyarısını dikkate al Allah aşkına… Unutma, Cumhuriyet döneminde yapılan yenilikler ve devrimler, Osmanlı zamanında başlayan ama başarılamayan yeniliklerdir… Cumhuriyet döneminde başarılmıştır. Bu başarıya kara çalanlara aldanma. Kara çalanları dinlerken, aldanmak için acele etme, sorgula işin aslını da ara…

Bu yolu tutanlar, her şeyden önce anıt ile put arasındaki farkı an-lıyor; anıt put değildir, ders alınan acılarla dolu tarihi anı-ları unutturmamak için yapılan eserlerdir diyor. Başta Cumhuriyet olmak üzere bu eserler, Atatürk’ün yalnızca tarihi bir kişi değil, bir ilham bir fikir olduğunu anlatıyor. Özünün de özgürlük ve tam bağımsızlık olduğunu hatırlatıyor! Vatan için, millet ve devlet için daha çok çalışmak gerektiğini öğretiyor. İşin aslını arayanlar, Osmanlıyı övmek için Cumhuriyete sövmek gerekmiyor. Selçuklu da bizim, Osmanlı da, Türkiye Cumhuriyeti de, Vahdettin de bizim Atatürk de diyebiliyor.

Öğrenenler, emaneti ehline vermek, liyakati esas alarak milletin çocuklarının gücünü millet için değerlendirmek gerektiğini, sanayimizi, aldatma uzmanı emperyalist sömürgeci güçlere karşı daha çok üretmek üzere güçlendirip, üreticinin mahsülünü milletin refahı için adil dağıtmak gerektiğini anlıyor… Peki, bundan kimler rahatsız oluyor?

Ön yargıyı bırakıp akılcı düşünmeyi öğrenecek şekilde aklını terbiye edebilenler görüyor: Naçiz bedeni ON Kasım’da ölmüş olsa da Atatürk’ün başta tam bağımsızlık olmak üzere verdiği aydınlanma fikirleri ile özgürlük ilhamı SON Kasım’a kadar yaşayacak… Onu anlamayanlar düşman yalanlarına aldanacak ve yayacak, anlayanlar ise aydınlık ve bağımsız Türkiye için daha çok çalışacak… Aldanmak yerine anlamaya çalışanlara selam ve dua ile… Allah rahmet eylesin kuvay-ı milliyecilere ve Atatürk’e.